Glukozowa rewolucja” – książka, która zmieniła moje spojrzenie na jedzenie

Cześć!
Jeśli zaglądacie tutaj trochę dłużej, to dobrze wiecie, że temat jedzenia, sylwetki i zdrowego odżywiania przewija się u mnie naprawdę często. Raz jestem na redukcji, później wchodzę na utrzymanie albo masę, potem znowu redukuję… Wiecie, moje standardowe tryby masowo-redukcyjne. Lubię obserwować swój organizm, liczyć kalorie, pilnować białka, trenować i sprawdzać, co faktycznie mi służy.

Dlatego kiedy w moje ręce trafiła „Glukozowa rewolucja” Jessie Inchauspé, byłam bardzo ciekawa, czy rzeczywiście dowiem się z niej czegoś nowego. O tej książce słyszałam już wcześniej naprawdę sporo, ale jakoś długo nie mogłam się za nią zabrać. Dobrze, że przypadkiem kupiłam ją przy zakupie innej książki.

I powiem Wam jedno – zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Kiedy zaczęłam ją czytać, wciągnęłam się tak bardzo, że za pierwszym podejściem przeczytałam około 70 stron. A w moim przypadku to naprawdę dużo, szczególnie jeśli mówimy o książce dotyczącej żywienia, metabolizmu i procesów zachodzących w organizmie. W końcu ktoś mi to wytłumaczył po ludzku. Chyba najbardziej podoba mi się sposób, w jaki ta książka została napisana. Przez długi czas wiedziałam mniej więcej, czym jest cukier, że mamy glukozę, fruktozę, węglowodany proste i złożone… ale kiedy ktoś zaczynał mówić o tym bardziej szczegółowo, wszystko zaczynało mi się mieszać.

Glukoza? Fruktoza? Insulina? Skoki cukru? Okej, wiem, że coś takiego istnieje. Ale co właściwie dzieje się z tym wszystkim w naszym organizmie? I właśnie tutaj „Glukozowa rewolucja” zrobiła na mnie największe wrażenie. Autorka tłumaczy te procesy naprawdę prosto i łopatologicznie. Nie miałam podczas czytania poczucia, że przebijam się przez podręcznik do biologii czy dietetyki. Wręcz przeciwnie. Jest tam mnóstwo bardzo obrazowych porównań, dzięki którym nagle wszystko zaczyna mieć sens. Raz pojawia się porównanie do rośliny, innym razem do dziadka ładującego parowóz – i może brzmi to trochę zabawnie, ale właśnie takie przykłady najbardziej zostają mi w głowie. Nagle coś, czego wcześniej kompletnie nie potrafiłam sobie wyobrazić, staje się banalnie proste.

Węglowodany nie są po prostu „złe”. Myślę, że to też jedna z rzeczy, które zabieram z tej książki. Przez lata w świecie diet można było usłyszeć bardzo dużo o tym, że cukier jest zły, węglowodany są złe, trzeba je ograniczać i najlepiej prawie ich nie jeść. Tylko… dlaczego? I czy rzeczywiście każdy produkt zawierający węglowodany działa na nas dokładnie tak samo? Książka bardzo fajnie pokazuje, że temat jest dużo bardziej złożony. Zaczęłam lepiej rozumieć, co dzieje się po zjedzeniu różnych produktów, skąd biorą się gwałtowne wzrosty glukozy i dlaczego znaczenie może mieć nie tylko to, co jemy, ale również w jaki sposób komponujemy posiłek. Takie informacje lubię najbardziej. Nie kolejne: „tego nie wolno”, „tego nie jedz”, „wyrzuć cukier na zawsze”. Tylko konkretne wyjaśnienie mechanizmu. 

Bardzo zaciekawił mnie też fragment dotyczący wolnych rodników i stresu oksydacyjnego. Wcześniej kojarzyłam te hasła głównie z reklam kosmetyków i antyoksydantów, ale nigdy specjalnie nie zastanawiałam się, co właściwie oznaczają dla całego organizmu. W książce zostało to pokazane jako proces, który nie daje od razu spektakularnych objawów, ale może stopniowo uszkadzać komórki i tkanki. Nadmiar wolnych rodników wiąże się ze stresem oksydacyjnym, który z czasem może sprzyjać stanom zapalnym i rozwojowi różnych chorób. I chyba właśnie ta perspektywa zrobiła na mnie największe wrażenie – że niektóre skutki naszego stylu życia nie pojawiają się nagle, tylko kumulują się przez lata. To zdecydowanie kolejny argument za tym, żeby patrzeć na jedzenie nie tylko przez pryzmat kalorii i sylwetki, ale też tego, jak wpływa ono na organizm w dłuższej perspektywie.

Teraz będę próbowała wypłaszczać swoją krzywą glukozową Oczywiście nie zamierzam po przeczytaniu jednej książki wywracać całego swojego sposobu odżywiania do góry nogami. Nadal najważniejsze są dla mnie podstawy – odpowiednia ilość kalorii, białko, warzywa, ruch, treningi i ogólny balans. Ale książka zdecydowanie sprawiła, że zaczęłam zwracać uwagę na jeszcze jeden element – skoki glukozy po posiłkach. I będę próbowała trochę bardziej „wypłaszczać” swoją krzywą cukrową. Nie na zasadzie obsesyjnego pilnowania każdego produktu i robienia z jedzenia kolejnego projektu do zarządzania. Bardziej chodzi mi o wprowadzenie kilku prostych nawyków proponowanych w książce i sprawdzenie, jak będę się z nimi czuła.

To zresztą najbardziej podoba mi się w całej tej koncepcji – wiele zmian nie wymaga rezygnowania z ulubionych produktów. Czasami chodzi bardziej o kolejność jedzenia, połączenie produktów czy drobną aktywność po posiłku. A jeśli mogę nadal zjeść coś, co lubię, tylko zrobić to trochę sprytniej – jestem za.

Czy „Glukozowa rewolucja” jest tylko dla osób na diecie? Moim zdaniem zdecydowanie nie. Ja oczywiście patrzę na nią trochę przez swój własny filtr, bo od lat interesuję się odżywianiem, ćwiczę i regularnie przechodzę przez swoje okresy redukcji oraz masy. Dlatego automatycznie zastanawiam się, jak część tych informacji mogę wykorzystać w swoim codziennym jedzeniu. Ale nawet jeśli kompletnie nie interesuje Was odchudzanie, książka jest po prostu bardzo ciekawym wyjaśnieniem tego, co dzieje się w naszym organizmie po jedzeniu. Nie miałam poczucia, że czytam kolejną książkę dietetyczną mówiącą mi, co mam jeść. Raczej, że ktoś w końcu usiadł obok mnie i powiedział: „Dobra, to teraz pokażę Ci, jak to wszystko działa”.

Dawno żadna książka dotycząca żywienia nie wciągnęła mnie aż tak bardzo. „Glukozowa rewolucja” sprawiła, że kilka rzeczy, które wcześniej znałam tylko powierzchownie, w końcu zaczęło mi się układać w logiczną całość. I przede wszystkim – zachęciła mnie do przetestowania tej wiedzy na sobie. Będę więc próbowała wprowadzać część opisanych zasad do swojej codzienności i zobaczymy, czy rzeczywiście zauważę jakąś różnicę w sytości, energii czy ochocie na słodkie.

Znając mnie, pewnie za jakiś czas pojawi się tutaj również wpis z aktualizacją i moimi wrażeniami po kilku tygodniach stosowania tych zasad, tak więc czekajcie na kolejną część z moimi przemyśleniami ;)

A Wy czytaliście „Glukozową rewolucję”? A może również macie ją od dawna na swojej liście książek do przeczytania?
Angelika

Restaurant week Łódź w Angelo Ristorante

 

Cześć!
Ostatnio, dość spontanicznie zarezerwowałam nam z mężem miejsce na Restaurant Week. Chcieliśmy po prostu sprawdzić jakąś nową restaurację, a ta formuła bardzo mi się spodobała.

Jeśli ktoś nie zna Restaurant Week, restauracje biorące udział w wydarzeniu przygotowują specjalne, popisowe menu. Za około 80 zł od osoby dostajemy trzy dania: przystawkę, danie główne i deser, a do tego jeszcze drink. Dochodzi oczywiście opłata serwisowa, ale nadal uważam, że jest to naprawdę super deal.

I przede wszystkim świetny sposób na odkrywanie nowych miejsc. Zamiast iść kolejny raz do restauracji, którą już znamy, można sprawdzić coś nowego i przy okazji spróbować menu przygotowanego specjalnie na tę okazję.

My wybraliśmy Angelo Ristorante.

Do wyboru były dwa zestawy — jeden mięsny i jeden wegetariański. Oczywiście stwierdziliśmy, że weźmiemy oba, żeby móc spróbować jak najwięcej ;)

W wersji mięsnej była bruschetta z salsiccią, ricottą i peperonatą, a następnie gulasz z jelenia w sosie z czerwonego wina z polentą i żurawiną. W wersji wege można było spróbować kremu z leśnych grzybów oraz tagliatelle w kremowym sosie cytrynowym z cukinią. Na deser w obu zestawach był biszkopt z prażonymi jabłkami, cynamonem i musem waniliowym. I szczerze? Warto było wziąć oba. Normalnie pewnie każde z nas wybrałoby po prostu jedno menu i tyle, a tutaj mogliśmy podjadać sobie nawzajem i przetestować praktycznie całą festiwalową kartę. Obojgu nam najbardziej smakowały dania główne. Moje tagliatelle było tak pyszne. Czym więcej się je jadło tym bardziej smakowało. Co ciekawa, temu daniu w ogóle nie brakowało mięsa. Karola najbardziej zaskoczyła jego przystawka, czyli na pozór bułka z pomidorkami... Smakowo to był majstersztyk. A późniejszy gulasz z jelenia to była wisienka na torcie. A deser? Monoporcja z jedwabistym kremem waniliowym, jabłkami i biszkoptem. Cudowny balans słodyczy i smaku jabłek. Bardzo dobry.

Bardzo podoba mi się właśnie to, że restauracje na Restaurant Week przygotowują swoje popisowe menu. Można spróbować kilku różnych rzeczy i trochę lepiej poznać dane miejsce niż przy zamówieniu jednego dania z normalnej karty. Mogę wam już zdradzić, że planujemy tutaj wybrać się ponownie aby sprawdzić również klasyczne menu ;) Cieszę się, że odkryliśmy fajną włoską restaurację, która nie jest  po prostu pizzerią.

Sama restauracja również bardzo nam się spodobała. Było elegancko i przytulnie zarazem, spokojnie i zdecydowanie jest to fajne miejsce na kolację we dwoje. Całość dopełniała również włoska muzyka i obsługa kelnerska na najwyższym poziomie.

Czy polecam pójście na Restaurant Week? Zdecydowanie tak. Szczególnie jeśli tak jak my chcecie sprawdzić jakieś nowe miejsce, ale nie do końca wiecie gdzie się wybrać. Za tę cenę dostajemy trzy dania, drinka i przy okazji możliwość przetestowania restauracji, do której być może później wrócimy już na normalne menu.

Angelo na pewno zapisuję sobie na liście takich miejsc. Z resztą mój mąż uznał, że jest to jedna z najlepszy restauracji w Łodzi ;)

Do zobaczenia!
Angelika

Mój jesienny mundurek – brązy, czerń i kozaki

 

Cześć!
Jesień zdecydowanie nie należy do moich ulubionych pór roku. Ba, gdybym mogła, to po lecie najchętniej przeskoczyłabym od razu do grudnia, świątecznych lampek i całej tej bożonarodzeniowej otoczki. Deszcz, szybko robiące się ciemno i coraz niższe temperatury zdecydowanie nie są czymś, na co czekam z utęsknieniem…

Muszę jednak przyznać jedno – jesienne stylizacje mają swój klimat. I chyba właśnie ubrania są jedną z niewielu rzeczy, za które naprawdę mogę tę porę roku polubić.

Kiedy tylko robi się chłodniej, automatycznie wracam do brązów, czerni, kozaków i dłuższych płaszczy. To chyba mój jesienny mundurek, bo takie połączenia mogłabym nosić praktycznie na okrągło. Nie trzeba też szczególnie kombinować – wystarczy kilka prostych elementów, a całość od razu wygląda bardziej „ubrana”.

W tej stylizacji postawiłam właśnie na moje ulubione jesienne kolory. Brąz połączyłam z czernią, do tego kozaki, wzorzyste rajstopy i długi płaszcz. Całość jest dość prosta, ale przez rajstopy i dodatki nie wydaje mi się nudna. I chyba właśnie takie zestawy lubię najbardziej – bez przesady, ale jednak z jakimś drobnym elementem, który robi całą stylizację.

Swoją drogą, brąz zdecydowanie wrócił ostatnio do mojej szafy. Już zeszłej jesieni zaopatrzyłam się sporo w brązowe elementy. Przez długi czas dużo częściej sięgałam po beże czy klasyczną czerń, a teraz coraz częściej podobają mi się właśnie czekoladowe odcienie. Szczególnie jesienią wyglądają naprawdę świetnie.

Czy ta stylizacja sprawiła, że nagle pokochałam jesień? Absolutnie nie. Ale przynajmniej mam dobry powód, żeby wyciągnąć z szafy kozaki i płaszcz. A czy ktoś pamięta moja stare posty z bloga ze stylizacjami? Ciekawa jestem. Teraz gdy do nich wracam czuję cringe :D Ale oj tam. Zostaną na pamiątkę.

A Wy lubicie jesień? Czy podobnie jak ja po prostu staracie się znaleźć w niej jakieś plusy?
Angelika

Moje ulubione zdjęcia z naszego ślubu 🤍

 

Cześć,
Wiem, wiem, ostatnio zrobiło się tutaj trochę ślubnie, ale w końcu mamy pierwszą rocznicę, więc chyba mogę sobie na to pozwolić ;) Dzisiaj już ostatni powrót do naszego ślubu, czyli kilka moich ulubionych zdjęć z tego dnia. Chciałam zostawić je tutaj przede wszystkim na pamiątkę.

Mieliśmy cudowną fotograf – Ingę, która uchwyciła tyle pięknych momentów, że wybór tylko kilku zdjęć był naprawdę ciężki. Do każdego kadru zostawiam krótką notkę.

Kadr z moimi druhnami obowiązkowo musiałam tutaj zostawić. Wspólne przygotowania to był cudowny moment pełen śmiechu przed samym ślubem. Fotograf i kamerzysta również dołożyli swoją cegiełkę. Bardzo dobrze pomogli aby wszelki stres nas opuścił.

A tutaj ja z moimi druhnami. Nie wiem nawet jak do końca to ująć. Były moimi perełkami w tym dniu. Taka moja ukochana ekipa.

Zdjęcie z mamą i babcią obowiązkowo musiało się pojawić :)

Mój chrześniak z bratem przynieśli nam obrączki. Jestem sobie tak wdzięczna, że nie odpuściłam tego pomysłu. Świetnie się sprawdzili w tej roli. A pomysł z agentami FBI i ich lekki stresem idealnie współgrał.

Po amerykańsku tata odprowadził mnie do ołtarza przy którym czekał już mój przyszły mąż.

Nasza radość 5 sekund po złożeniu sobie przysięgi i oficjalnie jako małżeństwo.

Hehe. To również jest jedno z moich ulubionych zdjęć. My zakochani a nasi świadkowie w pełni w swoich rolach. Świadkowa dopinguje a świadek biega z butelką.

Ach ten tort. Miał być na dworze z zimnymi ogniami. W ostatniej chwili daliśmy wszystkim znać, że zamieniamy na wnętrze. Zmieniliśmy piosenkę na tą która generalnie bardziej nam się podobała ale była zbyt żywiołowa do zimnych ogni. Zostało nam się również confetti, które fajnie tutaj zagrało.

Przyśpiewki na życzenie Pana Młodego, które na prawde fajnie wyszły.

A teraz plik zdjęć moich z moimi: druhną oraz narzeczoną drużby oraz moimi koleżankami.

Zdjęcia z podziękowań dla rodziców również musiały się tutaj pojawić. Karola rodzice również dostali bukiet, po prostu zdjęcie było w momencie gdy już go odłożyli ;)

I tyle. Piękny dzień, piękna noc. Zdjęć mam oczywiście dużo dużo więcej, ale chciałam zostawić tutaj tylko kilka symbolicznych aby nie robić tutaj też zbyt dużego spamu. Po ślubie wykonałam również pamiątkowe albumy dla nas i dla rodziców. 

A teraz już pozostają z nami tylko wspomnienia.

Do zobaczenia!
Angelika

Nasza pierwsza rocznica ślubu 🤍

Cześć,
aż ciężko mi uwierzyć, że minął już rok od naszego ślubu. Mam wrażenie, że z jednej strony było to dosłownie chwilę temu, a z drugiej… przez ten rok wydarzyło się tyle rzeczy, że nasze wesele wydaje się już trochę takim wspomnieniem z innego życia.

Nie planuję dzisiaj wielkiego podsumowania naszego związku ani tworzenia listy typu „czego nauczył mnie pierwszy rok małżeństwa”. Prawda jest taka, że poza obrączkami, wspólnym nazwiskiem i papierkiem niewiele się u nas nagle zmieniło. Nadal jesteśmy po prostu nami ;) Może tylko mamy teraz jeszcze więcej wspólnych planów, zobowiązań i tematów do ogarnięcia. Budujemy dom, pracujemy, planujemy kolejne rzeczy i jak zawsze próbujemy to wszystko jakoś połączyć. Ale dzisiaj nie o tym. Dzisiaj chciałam wrócić do 4 października 2025 roku. Do dnia, na który czekaliśmy naprawdę długo. Nie będę ukrywać — bardzo lubię wracać do zdjęć i filmów ze ślubu. Wiadomo, na samym weselu człowiek jest wszędzie i nigdzie jednocześnie. Z kimś rozmawia, zaraz ktoś go woła, coś się dzieje, trzeba gdzieś iść, za chwilę zdjęcia, pierwszy taniec, tort… I nagle jest po wszystkim. Serio, tak to właśnie wyglądało.  Tyle miesięcy organizowania, wybierania, ustalania, miliona małych decyzji, a sam dzień mija w takim tempie, że ciężko później uwierzyć, że naprawdę trwał kilkanaście godzin. Dlatego tak bardzo cieszę się, że mamy z niego film. Zdjęcia są piękne i uwielbiam je oglądać, ale film ma w sobie coś zupełnie innego. Są głosy, ruch, emocje, ludzie. Można na chwilę naprawdę wrócić do tego dnia. I właśnie dlatego przy okazji naszej pierwszej rocznicy chciałam zostawić tutaj również nasz ślubny trailer.

Póki co chcę po prostu zatrzymać tutaj tę pierwszą rocznicę i jeden z moich ulubionych filmów. Bo może za kilka lat wejdę w ten wpis ponownie, odpalę trailer i pomyślę: „ale byliśmy młodzi”. Chociaż mam nadzieję, że aż tak szybko to nie nastąpi ;)

Do zobaczenia!
Angelika

A może by tak pojechać gdzieś samej?

 

Cześć!
Byliście kiedyś na solo wyprawie? Jeśli myślimy, że w podróżowaniu ogranicza nas brak towarzysza to jesteśmy w błędzie. Samemu również można podróżować. Jest trochę inaczej ale taka wyprawa i poczucie wolności jest naprawdę wyzwalające. Dzisiaj opowiem wam o mojej wyprawie do Gandawy, oczywiście solo wyprawie. Chociaż minęło już trochę czasu od tego wyjazdu, bardzo miło go wspominam i chciałabym ponownie znów gdzieś sama się wybrać.

Nie miałam ściśle zaplanowanego harmonogramu. Wogóle decyzję o wyjeździe również podjęłam bardzo spontanicznie. Aktualna moja sytuacja w tamtym momencie wyglądała tak: podjeliśmy decyzję, że wracamy z Brukseli do Polski. Ja byłam jeszcze tydzień ponieważ miałam zaliczenia na uczelni, natomiast Karol wrócił już do domu. Mając tydzień, miałam tyle wolnego czasu, że uznałam, że muszę wykorzystać go w 110%. Wybrałam się np. odwiedzić ostatnie miejsca, zrobić 15 km spacer po mieście i wpadłam również na pomysł aby odwiedzić Gandawę. Miasto sąsiadujące z Brukselą. Bardzo prosty dojazd pociągiem. Gandawa jest miastem, które sprzyja takim decyzjom – nie przytłacza, ale kusi detalem, spokojem i autentycznością.

Podróż solo daje przestrzeń, by wsłuchać się w siebie. W Gandawie nie czułam się samotna – raczej wolna. Mogłam iść własnym tempem, zatrzymać się na dłużej przy katedrze św. Bawona, spędzić godzinę patrząc na odbicia kamienic w wodzie i pozwolić myślom płynąć tak, jak chciały. Nikt mnie nie pospieszał, niczego nie musiałam udawać.

Odkryłam, że jedzenie w samotności może być celebracją. Śniadania w małych bistro, belgijskie frytki z majonezem jedzone na ławce, kawa wypita z widokiem na Graslei – każda z tych chwil była dla mnie rytuałem obecności. I smaku, bo Gandawa zdecydowanie wie, jak karmić duszę i ciało.

Chętnie wybiorę się na solo podróż gdzieś w Polsce. Jakie miejsce polecacie? Może wasze miasto?
Angelika